0p deze site kun je kennismaken met een selectie uit de schilderijen van Richard Kemerink op Schiphorst, onderverdeeld in een aantal series. De kunstenaar is in 1961 geboren te Hengelo (O), maar groeit op in Saasveld, een kerkdorp in Twente. Daar is hij tijdens zijn lagere schooltijd vaak te vinden in de omliggende bossen en op de boerderijen van klasgenootjes. De rijkdom van de natuur, de ruimte en de vrijheid die hij daar ervaart vormen hem en geven een belangrijke impuls aan zijn verlangen om zelf te scheppen.
Als Richard niet buiten is tekent en schildert hij: op school tijdens tekenles en thuis in zijn vrije tijd. Hij laat zich inspireren door de natuur- en kunstboeken van zijn broer, die voor onderwijzer studeert. Maar ook allerhande illustraties en foto's uit de tijdschriften die op zijn pad komen en cartoons uit de Eppo kopieert hij en verwerkt hij in nieuwe samenstellingen. Dit laatste zal hij jaren later, na de kunstacademie, in een aantal van zijn series opnieuw toepassen.
Op een dag krijgt hij, naar eigen zeggen, een van de mooiste cadeaus van zijn leven in de vorm van een kunstschilderkist. Het is een verjaardagscadeau van zijn ouders. Een duur geschenk voor die tijd en zeker niet gangbaar bij gewone mensen in de plattelandsgemeenschap waar hij woont.
Het hoekige, met chique papier ingepakte cadeau bevat een fraai gelakt houten kistje met een complete uitzet voor de kunstschilder, alle benodigdheden keurig in vakjes. Het is zijn 10e verjaardag en hij is verrukt.
Niemand vertelt hem hoe hij de vettige olieverf uit de talloze tubes en al die potjes met vloeistoffen kan gebruiken. Dat moet hij zelf uitzoeken en daar begint hij direct maar mee. In feite is hij daar nooit mee opgehouden, wat erin resulteert dat hij zich ondanks zijn opleiding aan de AKI in Enschede toch vooral als autodidact beschouwt.
Stijlvast blijkt Kemerink op Schiphorst niet: hij vliegt de schilderkunst vanuit elke invalshoek die zich voordoet aan, vaak in min of meer afgebakende periodes en in series die niet zelden een reactie zijn op elkaar. Je zou kunnen spreken van seriële monogamie, op de kunstacademie hebben ze het over postmodernisme.
Hoe dan ook, in feite schildert hij nog steeds alsof hij net weer zijn eerste schilderkist heeft gekregen en is de lust om dingen te maken, die zich ergens in een ver verleden in hem nestelde, zijn belangrijkste motivatie.
***
